خدایی که من ازش حرف می زنمهمون مهربونیه که بی منت می ده. وقتی التماسش می کنم

لذت می برم و آروم می شم.نگفته می دونه چی می خواییم اما دوست داره با صدای خودمون

 بشنوه. دوست داره نازشو بکشیم . دوست داره به یادش باشیم .لذت عجیبی داره وقتی بهش

 التماس می کنی و جواب می گیری . اگه یه ذره بیشتر از بقیه اذیتت می کنه حتما" بیشتر

 دوست داره. می خواد بیشتر باهاش حرف بزنی. پس دلیلی برای نا امیدی وجود نداره.با

 لاخره که جواب می ده . مگه خودش نگفته " ادعونی استجب لکم " بخوانید مرا تا اجابت

 کنم شما را. پس بخوانیدش مطمئن باشید به اجابت می رسید. وقتی از همه جا و همه کس

 رونده می شی وقتی هیچ دلیلی برای زنده موندن و نفس کشیدن نداری وقتی حالت از همه

 کس و همه چیز به هم می خوره وقتی دلت به اندازه ی همه دنیا می گیره وقتی تنها راه

خلاص شدن روو خود کشی می دونی قبل از اینکه هر تصمیمی بگیری دور و بر تو خو

ب نگاه کن. اگه هوا آفتابیه خدا می خواد یا اگه بارون میاد خدا می خواد.اگه دریا دریاست اگه

 جنگل جنگله اگه کوه کوهه خدا می خواد.پس اگه تو تویی یعنی خدا می خواد. وقتی خدا رو

 حسش کردی و وقتی مهربونیشو لمس کردی تازه می فهمی که اونی که اون بالاست خیلی

 بزرگه ودر نهایت مهربونیه.گناه کردی توبه کن.دوباره گناه کردی بازم توبه کن.بازم عهدتو

 شکستی توبه کن.برگرد در خونشو بزن.به خودش قسم در خونشو باز می کنه و یه بار دیگه

 راهت می ده.دلت که می گیره وضو بگیر دو رکعت نماز بخون بعد بر سر سجاده عشق فقط

 گریه کن گریه و التماس .باهاش حزف بزن قسمش بده. جواب می گیری امتحان کن.امتحانش

 مجانیه. فقط باید دلتو صاف کنی. فکر موانع سر راه خواسته هات هم نباش.وقتی خدا بخواد

به یه چیزی برسی همه زمین آسمون و همه طبیعت دست به دست هم می دن تا تو به اون

 چیز برسی.فقط کافیه خدا بخواد.خواست خواست خداست.حکم و اراده هم حکم و اراده او.تو

 دادگاهی که خدا حکم صادر می کنه همه ما محکومیم.لحظه اجابت نزدیکه.خدا همین

 نزدیکیهاست.  یه قدم بردار تا حسش کنی. ققط زودتر چون ممکنه ناگهان زود دیر بشه !

او با سکوت خويش

 
از ياد رفته اي است در آن دخمه ي سياه

بسيار شب که ناله برآورد و کس نبود

سنگي است زير آب ولي آن شکسته سنگ

"هوشنگ ابتهاج"

دلم می خواهد بر بال های باد نشینم و آن چه را که پروردگار جهان پدید آورده

 زیر پا گذارم تا مگر روزی به پایان این دریای بی کران رسم و بدان سرزمین

 که خداوند سرحد جهان خلقتش قرار داده است فرود آیم.

از هم اکنون در این سفر دور و دراز ستارگان را با درخشندگی جاودانی خود می

 بینم که راه هزاران ساله را در دل افلاک می پیمایند تا به سر منزل غایی سفر

 خود برسند اما بدین حد اکتفا نمی کنم و هم چنان بالا تر می روم. بدان جا می

روم که دیگر ستارگان فلک را در آن راهی نیست.

دلیرانه پا در قلمرو بی پایان ظلمت و خاموشی می گذارم و به چابکی نور شتابان

از آن می گذرم. ناگهان وارد دنیایی تازه می شوم که در آسمان آن ابرها در

 حرکت اند ودر زمینش رودخانه ها به سوی دریاها جریان دارند.

در یک جاده ی خلوت راهگذری به من نزدیک می شود می پرسد: " ای مسافر

 بایست. با چنین شتاب به کجا می روی؟" می گویم: " دارم به سوی آخر دنیا سفر

 می کنم. می خواهم بدان جا روم که خداوند آن را سر حد دنیای خلقت قرار داده

 است ودیگر در آن ذی حیاتی نفس نمی کشد."

می گوید: " اوه! بایست. بیهوده رنج سفر را بر خویش هموار مکن . مگر نمی

دانی که داری به عالمی بی پایان و بی حد وکران قدم می گذاری؟ "

ای فکر دور پرواز من!بال های عقاب آسایت را از پرواز باز دار و تو ای کشتی

 تند رو خیال من! همین جا لنگر انداز زیرا برای تو بیش از این اجازه ی سفر

 نیست.

                            قطعه ای ادبی از شاعر بزرگ آلمانی  "شیللر"

گوش کن!

وزش بی رحم تنهایی مرا

در شهر وجود پر افسوسم می شنوی؟

من غریبانه

 در این ظلمت

صدا می کنم تورا

نامت

پژواک من در این تنهایی و تاریکی است

ای سرا پایت سبز!

دست هایت را چون خاطره ای سوزان

در دستان عاشق من بگذار

تا شاید دمی

جسم فسرده ام

با دستان گرمی بخش یاری چون تو

آرامش گمشده اش را باز جوید

منتظرت می مانم

به امید صدا ودستان گرمت

تا بیایی خرامان

وپایان بخشی

شب تاریک مرا.

                                    "  فرزانه احمدی "

                 مهدی موعود(عج)

                                         بر همگان مبارک

همیشه منتظرت هستم

بی آنکه در رکود نشستن باشم

همیشه منتظرت هستم

                         چونان که من

همیشه در راهم

همیشه در حرکت هستم

                        همیشه در مقابله

تو مثل ماه

         ستاره

                خورشید

همیشه هستی

ومی درخشی از بدر

                       و می رسی از کعبه

وکوفه همین تهران است

که بار اول می آیی

وذوالفقار را باز می کنی

وظلم را می بندی

همیشه منتظرت هستم

                        ای عدل وعده داده شده

این کوچه

      این خیابان

               این تاریخ

خطی از انتظار تو را دارد

وخسته است

تو ناظری

         تو می دانی

ظهور کن

ظهور کن که منتظرت هستم

ظهور کن که منتظرت هستم.

                       شعری از شاعر گرانقدر " طاهره صفار زاده " 

همین طور راه می رفت.قدم از قدم بر می داشت. به صدای قدم های آهسته

 آهسته اش در آن سکوت گوش سپرده بود. می رفت و می رفت. از روی یک

 خط سپید. از روی یک نوار که قطع و وصل می شد. نمی دانست کجاست.

 به آسمان چشم دوخت. خورشید در گوشه ی آن بود.به اطرافش نگاهی

 انداخت. کوه ها او را در میان گرفته بودند.

دوباره راه افتاد. هرچه می رفت به انتها نمی رسید. صدایی شنید. زمین زیر

 پایش لرزید و سپس دهان باز کرد. نقطه ای از آن بیرون جهید...

زمین دوباره بسته شد. قلبش به شدت می زد از زمین می ترسید نقطه راه

 افتاد و رفت. ولی او گم شده بود.هرچه می رفت هرچه می دوید به نقطه

 نمی رسید. او در کجا بود...

زمزمه ای شنید که پاسخ سوالش بود. صدایی آهسته او را نام برد و گفت:

 "جاده".

کمی فکر کرد و با خود گفت:" پس چرا پایان ندارد؟ "

 و آن صدا گفت:" چون نقطه اش گم شده است. "

آغاز می شویم تا شاید اتفاقی افتاده باشد.آغاز می شویم در خیابانی از

شهر در کوچه ای از آواز با دستهایی که آسمان را تا پنجره چشم هایمان

پایین آورده است.

آغاز می شویم با اندوه منتشر درختان در باد هنگامی که آسمان با شانه

های سنگی خیابان دف می کوبد.

آغاز می شویم تا تمام برگهای بهاری درختان برایمان دف بکوبند ودر

پاییزخش خش رفتنمان را نوید باشند.

سیب بهانه ی خوبی است برای به هم رسیدن ودر هم گم شدن.تو خوبی

مهربان! سیب بهانه کوچکی است.

اولین نگاه دورترین نگاه است

پس باید نگاهمان کودکی باشد که در فردا بدود نگاهمان پنجره ای باشد که

تنهایی کدرمان را به آفتاب برساند.

باید از نگاهمان پنجره ای سازیم هر چند ما در شهری دیدار افتاب را

مشتاقیم که پنجره هایش دیوارند پس باید برای هم تنها گل هدیه بیاوریم که

عصا روی بهشت است.

نگاه کمترین بهانه ی بودن است اصلا" بودن بهانه ای است تا تو آغاز

کنی خودت را پس از دو رکعت توفان پس از قنوت باران پس از دو

سجده نگاه.

نگاه بهانه ای است که دستهایت را تا لبهایم ارتفاع دهم.

نگاه کمترین بهانه ی بودن است آینه های چشمانت کافرترینها را تا بهشت

راهبر خواهد شد.

آیه های چشمانت بهشت را وسعت می بخشد آیه های چشمانت را نخوانده

مومنم .

دلمو بردی باز از نو

دیگه چی می خوای

داروندارم مال تو

دیگه چی می خوای

برو بذار بسوزم با بی کسی هام

برو بذار بمونم با دلواپسی هام

هیچی نپرس فقط برو

ولی فراموشم نکن

عشقمو آتیشم به پاست

برو وخاموشم نکن

اگه یه روز ورق زدی دفتر خاطراتتو

یادت بیاد قلب منو

می شینه چشم به راه تو

آره برو ولی بدون

اینجا کسی می مرد برات

باور نکردی عشقشو

اگه قسم می خورد برات

می ری برو

ولی فقط اینو یادت باشه عزیز

اشک زلالتو جلو چشم غریبه ها نریز

هیچی نپرس فقط برو

ولی فراموشم نکن

فراموشم نکن

…

آمد اما در نگاهش آن همه رویا نبود

چشم خوابش چون گذشته عرصه دریا نبود

قصه ها می گفت هرچند از دلم دلگیر بود

یک دو بوسه خواستم اما دلش با ما نبود

خواهشش کردم که امشب را بمان در خانه ام

گفتم اما چون گذشته عاشق وبرنا نبود

در میان تیرگی از کلبه من دور شد

رفت جانم با دلش هر چند بی پروا نبود

روزگاری یاد دارم دلبری جانانه بود

جان ربود از جان من اکنون که او اینجا نبود

من دلی می خواستم تا با دلش راهی شود

او دلش در عاشقی هرچند پا برجا نبود