دراین مزرعه پاک به جزعشق دگر بذر نکاریم

ناگهان زود دیر می شود...

paeez11 — Sun, 01 Apr 2007 15:16:16 GMT

خدایی که من ازش حرف می زنمهمون مهربونیه که بی منت می ده. وقتی التماسش می کنم

لذت می برم و آروم می شم.نگفته می دونه چی می خواییم اما دوست داره با صدای خودمون

بشنوه. دوست داره نازشو بکشیم . دوست داره به یادش باشیم .لذت عجیبی داره وقتی بهش

التماس می کنی و جواب می گیری . اگه یه ذره بیشتر از بقیه اذیتت می کنه حتما" بیشتر

دوست داره. می خواد بیشتر باهاش حرف بزنی. پس دلیلی برای نا امیدی وجود نداره.با

لاخره که جواب می ده . مگه خودش نگفته " ادعونی استجب لکم " بخوانید مرا تا اجابت

کنم شما را. پس بخوانیدش مطمئن باشید به اجابت می رسید. وقتی از همه جا و همه کس

رونده می شی وقتی هیچ دلیلی برای زنده موندن و نفس کشیدن نداری وقتی حالت از همه

کس و همه چیز به هم می خوره وقتی دلت به اندازه ی همه دنیا می گیره وقتی تنها راه

خلاص شدن روو خود کشی می دونی قبل از اینکه هر تصمیمی بگیری دور و بر تو خو

ب نگاه کن. اگه هوا آفتابیه خدا می خواد یا اگه بارون میاد خدا می خواد.اگه دریا دریاست اگه

جنگل جنگله اگه کوه کوهه خدا می خواد.پس اگه تو تویی یعنی خدا می خواد. وقتی خدا رو

حسش کردی و وقتی مهربونیشو لمس کردی تازه می فهمی که اونی که اون بالاست خیلی

بزرگه ودر نهایت مهربونیه.گناه کردی توبه کن.دوباره گناه کردی بازم توبه کن.بازم عهدتو

شکستی توبه کن.برگرد در خونشو بزن.به خودش قسم در خونشو باز می کنه و یه بار دیگه

راهت می ده.دلت که می گیره وضو بگیر دو رکعت نماز بخون بعد بر سر سجاده عشق فقط

گریه کن گریه و التماس .باهاش حزف بزن قسمش بده. جواب می گیری امتحان کن.امتحانش

مجانیه. فقط باید دلتو صاف کنی. فکر موانع سر راه خواسته هات هم نباش.وقتی خدا بخواد

به یه چیزی برسی همه زمین آسمون و همه طبیعت دست به دست هم می دن تا تو به اون

چیز برسی.فقط کافیه خدا بخواد.خواست خواست خداست.حکم و اراده هم حکم و اراده او.تو

دادگاهی که خدا حکم صادر می کنه همه ما محکومیم.لحظه اجابت نزدیکه.خدا همین

نزدیکیهاست. یه قدم بردار تا حسش کنی. ققط زودتر چون ممکنه ناگهان زود دیر بشه !

...

paeez11 — Tue, 14 Nov 2006 13:01:18 GMT

سنگي است زير آب

در گود شب گرفته ي درياي نيلگون

تنها نشسته در تک آن گور سهمناک

خاموش مانده در دل آن سردي و سکون

او با سکوت خويش

از ياد رفته اي است در آن دخمه ي سياه

هرگز بر او نتافتهخورشيد نيمروز

هرگز بر او نتافته مهتاب شامگاه

بسيار شب که ناله برآورد و کس نبود

کان ناله بشنود

بسيار شب که اشک بر افشاند وياوه گشت

در گود آن کبود

سنگي است زير آب ولي آن شکسته سنگ

زنده است مي تپد به اميئي در آن نهفت

دل بود اگر به سينه ي دلدار مي نشست

گل بود اگر به سايه ي خورشيد مي شکفت

"هوشنگ ابتهاج"

دلتنگی...

paeez11 — Sat, 21 Oct 2006 08:00:18 GMT

تورا با اشک خون از دیده بیرون راندم آخر هم
                                                  که تا در جام قلب دیگری ریزی شراب آرزوها را
                                                  به زلف دیگری آویزی آن گل های صحرا را
بگو با من      مگو دیگر        مگو از هستی و مستی

من آن خودرو گیاه وحشی صحرای اندوهم
که گل های نگاه و خنده هایم رنگ غم دارد.

مرا از سینه بیرون کن
                           ببر از خاطر آشفته نامم را
                                                             بزن بر سنگ جامم را
                                                                                        مرا بشکن مرا بشکن

تو سر تا پا وفا بودی
                        تو بادرد آشنا بودی
                                              ولی ای نازنین من
                                                                 بگو که اخر از اول کجا بودی؟!

کنون کزین بجا مشت پری از آشیان مانده
وآهی زیر سقف آسمان مانده
بیا آتش بزن این آشیان این بال و پرها را
رها کن این دل غمگین و تنها را

تو را ندارم
               که دست دیگری بنیان کند
                                    روزی بنای عشق وامیدت
تو را ندارم ولی
                هرگز مگو با من که اصلا" معنی عشق و محبت را نمی دانم
                                                                 که در چشمان تو نقش غم ودردت نمی خوانم
تورا ندارم ولی
آن لحظه گویی   آسمان می مرد
                                 جهان تاریک می شد      کهکشان می مرد
درون سینه ام دل ناله می زد:
                                         باز کن از پای زنجیرم که بگریزم به دامانش
بیاویزم به او         با اشک خون گویم
                                                مرو! من بی تو می میرم!
ولی در میان های های گریه خندیدم که تو
                                       هرگز ندانی بی تو یک تک شاخه ی عریان پاییزم
دگر از غصه لبریزم            در این دنیا بمان بی من
برای دیگری سر کن          نوای عشق و مستی را
بخوان در گوش جان دیگری آوای هستی را
تو ای تنها امید من             بی من از آن کوچه ها بگذر
مرا یکدم بیاد آور که می گفتم             بیا امید جان من!
بیا تن را زقید آرزوهایش مبرا سازیم
                                بیا میعاد خود را در جهان دیگر اندازیم
بیاد آور که اکنون بی تو خاموشم       زخاطرها فراموشم
ویک تک لاله وحشی!به جای لاله بر گور دل من روشنست
                                                                      اکنون!

مسافر

paeez11 — Wed, 04 Oct 2006 16:32:18 GMT

دلم می خواهد بر بال های باد نشینم و آن چه را که پروردگار جهان پدید آورده

زیر پا گذارم تا مگر روزی به پایان این دریای بی کران رسم و بدان سرزمین

که خداوند سرحد جهان خلقتش قرار داده است فرود آیم.

از هم اکنون در این سفر دور و دراز ستارگان را با درخشندگی جاودانی خود می

بینم که راه هزاران ساله را در دل افلاک می پیمایند تا به سر منزل غایی سفر

خود برسند اما بدین حد اکتفا نمی کنم و هم چنان بالا تر می روم. بدان جا می

روم که دیگر ستارگان فلک را در آن راهی نیست.

دلیرانه پا در قلمرو بی پایان ظلمت و خاموشی می گذارم و به چابکی نور شتابان

از آن می گذرم. ناگهان وارد دنیایی تازه می شوم که در آسمان آن ابرها در

حرکت اند ودر زمینش رودخانه ها به سوی دریاها جریان دارند.

در یک جاده ی خلوت راهگذری به من نزدیک می شود می پرسد: " ای مسافر

بایست. با چنین شتاب به کجا می روی؟" می گویم: " دارم به سوی آخر دنیا سفر

می کنم. می خواهم بدان جا روم که خداوند آن را سر حد دنیای خلقت قرار داده

است ودیگر در آن ذی حیاتی نفس نمی کشد."

می گوید: " اوه! بایست. بیهوده رنج سفر را بر خویش هموار مکن . مگر نمی

دانی که داری به عالمی بی پایان و بی حد وکران قدم می گذاری؟ "

ای فکر دور پرواز من!بال های عقاب آسایت را از پرواز باز دار و تو ای کشتی

تند رو خیال من! همین جا لنگر انداز زیرا برای تو بیش از این اجازه ی سفر

نیست.

قطعه ای ادبی از شاعر بزرگ آلمانی "شیللر"

ای سراپایت سبز!

paeez11 — Wed, 13 Sep 2006 18:59:18 GMT

گوش کن!

وزش بی رحم تنهایی مرا

در شهر وجود پر افسوسم می شنوی؟

من غریبانه

در این ظلمت

صدا می کنم تورا

نامت

پژواک من در این تنهایی و تاریکی است

ای سرا پایت سبز!

دست هایت را چون خاطره ای سوزان

در دستان عاشق من بگذار

تا شاید دمی

جسم فسرده ام

با دستان گرمی بخش یاری چون تو

آرامش گمشده اش را باز جوید

منتظرت می مانم

به امید صدا ودستان گرمت

تا بیایی خرامان

وپایان بخشی

شب تاریک مرا.

" فرزانه احمدی "

paeez11 — Fri, 08 Sep 2006 12:48:18 GMT

میلاد نور

مهدی موعود(عج)

بر همگان مبارک

همیشه منتظرت هستم

بی آنکه در رکود نشستن باشم

همیشه منتظرت هستم

چونان که من

همیشه در راهم

همیشه در حرکت هستم

همیشه در مقابله

تو مثل ماه

ستاره

خورشید

همیشه هستی

ومی درخشی از بدر

و می رسی از کعبه

وکوفه همین تهران است

که بار اول می آیی

وذوالفقار را باز می کنی

وظلم را می بندی

همیشه منتظرت هستم

ای عدل وعده داده شده

این کوچه

این خیابان

این تاریخ

خطی از انتظار تو را دارد

وخسته است

تو ناظری

تو می دانی

ظهور کن

ظهور کن که منتظرت هستم

ظهور کن که منتظرت هستم.

شعری از شاعر گرانقدر " طاهره صفار زاده "

جاده بی انتها...

paeez11 — Tue, 05 Sep 2006 19:12:18 GMT

همین طور راه می رفت.قدم از قدم بر می داشت. به صدای قدم های آهسته

آهسته اش در آن سکوت گوش سپرده بود. می رفت و می رفت. از روی یک

خط سپید. از روی یک نوار که قطع و وصل می شد. نمی دانست کجاست.

به آسمان چشم دوخت. خورشید در گوشه ی آن بود.به اطرافش نگاهی

انداخت. کوه ها او را در میان گرفته بودند.

دوباره راه افتاد. هرچه می رفت به انتها نمی رسید. صدایی شنید. زمین زیر

پایش لرزید و سپس دهان باز کرد. نقطه ای از آن بیرون جهید...

زمین دوباره بسته شد. قلبش به شدت می زد از زمین می ترسید نقطه راه

افتاد و رفت. ولی او گم شده بود.هرچه می رفت هرچه می دوید به نقطه

نمی رسید. او در کجا بود...

زمزمه ای شنید که پاسخ سوالش بود. صدایی آهسته او را نام برد و گفت:

"جاده".

کمی فکر کرد و با خود گفت:" پس چرا پایان ندارد؟ "

و آن صدا گفت:" چون نقطه اش گم شده است. "

آغاز می شویم تا...

paeez11 — Thu, 31 Aug 2006 19:13:18 GMT

آغاز می شویم تا شاید اتفاقی افتاده باشد.آغاز می شویم در خیابانی از

شهر در کوچه ای از آواز با دستهایی که آسمان را تا پنجره چشم هایمان

پایین آورده است.

آغاز می شویم با اندوه منتشر درختان در باد هنگامی که آسمان با شانه

های سنگی خیابان دف می کوبد.

آغاز می شویم تا تمام برگهای بهاری درختان برایمان دف بکوبند ودر

پاییزخش خش رفتنمان را نوید باشند.

سیب بهانه ی خوبی است برای به هم رسیدن ودر هم گم شدن.تو خوبی

مهربان! سیب بهانه کوچکی است.

اولین نگاه دورترین نگاه است

پس باید نگاهمان کودکی باشد که در فردا بدود نگاهمان پنجره ای باشد که

تنهایی کدرمان را به آفتاب برساند.

باید از نگاهمان پنجره ای سازیم هر چند ما در شهری دیدار افتاب را

مشتاقیم که پنجره هایش دیوارند پس باید برای هم تنها گل هدیه بیاوریم که

عصا روی بهشت است.

نگاه کمترین بهانه ی بودن است اصلا" بودن بهانه ای است تا تو آغاز

کنی خودت را پس از دو رکعت توفان پس از قنوت باران پس از دو

سجده نگاه.

نگاه بهانه ای است که دستهایت را تا لبهایم ارتفاع دهم.

نگاه کمترین بهانه ی بودن است آینه های چشمانت کافرترینها را تا بهشت

راهبر خواهد شد.

آیه های چشمانت بهشت را وسعت می بخشد آیه های چشمانت را نخوانده

مومنم .

دلمو بردی...

paeez11 — Fri, 25 Aug 2006 18:50:18 GMT

دلمو بردی باز از نو

دیگه چی می خوای

داروندارم مال تو

دیگه چی می خوای

برو بذار بسوزم با بی کسی هام

برو بذار بمونم با دلواپسی هام

هیچی نپرس فقط برو

ولی فراموشم نکن

عشقمو آتیشم به پاست

برو وخاموشم نکن

اگه یه روز ورق زدی دفتر خاطراتتو

یادت بیاد قلب منو

می شینه چشم به راه تو

آره برو ولی بدون

اینجا کسی می مرد برات

باور نکردی عشقشو

اگه قسم می خورد برات

می ری برو

ولی فقط اینو یادت باشه عزیز

اشک زلالتو جلو چشم غریبه ها نریز

هیچی نپرس فقط برو

ولی فراموشم نکن

فراموشم نکن

…

پیرمرد و خاطره

paeez11 — Thu, 17 Aug 2006 03:02:18 GMT

آمد اما در نگاهش آن همه رویا نبود

چشم خوابش چون گذشته عرصه دریا نبود

قصه ها می گفت هرچند از دلم دلگیر بود

یک دو بوسه خواستم اما دلش با ما نبود

خواهشش کردم که امشب را بمان در خانه ام

گفتم اما چون گذشته عاشق وبرنا نبود

در میان تیرگی از کلبه من دور شد

رفت جانم با دلش هر چند بی پروا نبود

روزگاری یاد دارم دلبری جانانه بود

جان ربود از جان من اکنون که او اینجا نبود

من دلی می خواستم تا با دلش راهی شود

او دلش در عاشقی هرچند پا برجا نبود